معرفی مرکز تصویربرداری دکتر دباغ-دکتر صادقی

متخصصین این مرکز از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ علوم پزشکی مشهد بوده که با همکاری تکنولوژیست‌ها وپرستاران کارآزموده، به ارائه خدمات پزشکی هسته‌ای اشتغال دارند.

دوربین گامای نصب شده در این مرکز از نوع پیشرفتهDual-Head Variable Angleبا سرعت زیاد برای تصویربرداری با کیفیت بالا می باشد.

کلیه بیمه‌های دولتی (تأمین اجتماعی، خدمات درمانی و نیروهای مسلح)، بیمه ایران و..... طرف قرارداد با این مرکز پزشکی هسته‌ای می‌باشند.

دیدگاه ها و چشم اندازهای مرکز

  • نگرش اخلاقی و انسانی که به تبع آن نهایت سعی در رفتار و برخورد محترمانه

  • تلاش در ارائه خدمات تخصصی با بهترین کیفیت ممکن

  • ارتقاء کیفیت خدمات، متناسب با پیشرفت های علمی و تکنولوژیک جهان

  • ارائه خدمات تشخیصی و درمانی پزشکی هسته ای که تاکنون در ایران انجام نشده است.

پزشکی هسته ای

پزشکی هسته‌ای (Nuclear Medicine) شاخه‌ای از پزشکی نوین است که با استفاده از خواص هسته‌ای مواد (مثل رادیوایزوتوپها) و بکارگیری تكنولوژي مدرن و پيشرفته نقش مهمي در تشخيص و درمان بيماري هاي مختلف در همان مراحل ابتدایی دارد . ویژگی پزشکی هسته‌ای در این است که توانایی ارایه دادن اطلاعات تصویری از فرایندها و عملکردهای متابولیکی بدن را دارد در صورتیکه دیگر مدالیته‌های تصویر برداری‌های پزشکی همانند CT وMRI عموماً اطلاعات ساختاری و آناتومیکال تولید می‌کنند. از طرفی از خصوصیات ارزشمند پزشکی هسته ای استفاده از رادیوداروها بدون وجود اثرات منفي و عوارض جانبي مهمی بر روی بيمار می باشد. تصویر برداری در پزشکی هسته ای اصطلاحاً تصویربرداری فانکشنال نامیده می شود ، چون جذب رادیوداروها به وضعیتهای فیزیولوژیک ومتابولیسمی بافتهی هدف وابسته بوده ، لذا قبل از هر گونه تغییری در ساختمان ارگانها وبافتها ، اختلالات مختلف در سطح مولکولی ، متابولیسمی وسلولی با این روش تشخیص داده می شود. بر اساس همین خصوصیت می باشد که بسیاری از بیماریها ودرگیریهای ارگانهای مختلف بدن خیلی زودتر به روش پزشکی هسته ای نسبت به سایر روشها ی تصویربرداری تشخیص داده می شود. روش کار به این صورت است که ابتدا رادیو دارو مخصوص هر عضو وارد بدن بیمار شده (تزریق وریدی، خوراکی و...) و در عضو مورد نظر تجمع می یابد .سپس با استفاده از دستگاه گاما کمرا تصویر برداری از عضو مورد نظر صورت می گیرد. بر خلاف روشهای رادیولژی که عموماٌ اطلاعاتی در مورد ساختمان اعضا بدن ارائه می کنند، روشهای پزشکی هسته ای عموما اطلاعاتی در مورد عملکرد اعضای مختلف بدن را بدست می‌آورند.

در پزشکی هسته‌ای مقدار بسیار کم از ایزوتوپ‌ با عمر کوتاه مورد استفاده قرار می‌گیرد (اشعه آنها فقط برای چند ساعت باقی می‌ماند) به طوری که مقدار اشعه‌ای که بدن دریافت می‌کند به اندازه اشعه ایکس یا در برخی موارد کمتر از آن است. ضمن اینکه در موارد استفاده درمانی هم به علت تجمع در بافت هدف کمترین آسیب متوجه بافت‌های سالم بدن می شود.

اطلاعاتی که در این نوع تصویربرداری به دست می‌آید بسیار دقیق است زیرا در آن علاوه بر ساختار عضو، عملکرد آن اندام را هم نشان می‌دهد، ضمن اینکه با این روش تشخیص بسیاری از انواع سرطان‌ها، حتی قبل از اینکه نشانه‌های بیماری ظاهر شوند، امکان‌پذیر است و همین امر کار درمان را سریع‌تر و اثربخش‌تر می‌کند.

این مرکز پزشکی هسته ای ، مطابق با دانش روز ، با استفاده از پرسنل مجرب ، پزشکان متبحر و اعضا هیئت علمی دانشگاه ، سعی بر ارائه خدمات در بالاترین سطح کیفی را دارد که برای آشنایی با این خدمات می توانید صفحه معرفی خدمات را مشاهده نمایید.

پزشکی هسته ای و اهمیت آن در تشخیص و درمان

اگر چه اسکن اعضای مختلف بدن با استفاده از مواد رادیو اکتیو در کشور ما تا حدودی نا آشنا است، سالهاست که در اغلب ممالک دنیا به صورت روشی رایج برای تشخیص و درمان بسیاری از بیماری ها رادیوداروها مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش که تصویربرداری با استفاده از تابش گامای مواد مذکور انجام می شود، تصاویری بر اساس فیزیولوژی اعضای مختلف بدست می دهد که اطلاعات با ارزشی از عملکرد آن اعضا حاصل می گردد در حالی که این اطلاعات به وسیله سایر روش ها، قابل دستیابی نیست. علاوه بر کاربرد تشخیصی، برخی از بیماری ها را نیز می توان با استفاده از مواد رادیو اکتیو درمان نمود از جمله درمان پر کاری تیروئید و سرطان های تیروئید با ید 131، درمان پلی سیتمی ورا با فسفر 32، درمان متاستازهای استخوانی با استرانسیوم 89 و ساماریوم 153 و درمان لنفوم با ایتریوم 90.

تاریخچه پزشکی هسته ای

یكی از روش های تشخیصی- درمانی ارزشمند در طب، پزشكی هسته ای می باشد. این شاخه از پزشکی، در سال 1895 با كشف اشعه X و در سال 1934 با كشف مواد رادیواكتیو آغاز گردید. اولین استفاده كلینیكی مواد رادیواكتیو، در سال 1937 جهت درمان لوسمی در دانشگاه كالیفرنیا در بروكلی بود. بعد از آن در سال 1946 با استفاده از این مواد توانستند در یك بیمار مبتلا به سرطان تیروئید از پیشرفت این بیماری جلوگیری كنند.

تا سال 1950 كاربرد كلینیكی مواد رادیواكتیو رواج نیافت. طی سال های بعد از آن متخصصین و فیزیكدانان به این واقعیت پی بردند كه می توان از تجمع رادیو داروها در ارگان هدف، تصاویری از آن تهیه نمود و یا به درمان بافت آسیب دیده كمك کرد. به طوری كه در اواسط دهه 60، مطالعات بسیاری در زمینه طراحی تجهیزات لازم برای این هدف، آغاز گردید. در دهه 1970 توانستند با روش جاروب نمودن از ارگان های دیگر بدن مانند كبد و طحال، تومورهای مغزی و مجاری گوارشی تصاویری را تهیه کنند. در دهه 1980 از رادیو داروها جهت تشخیص بیماری های قلبی استفاده شد و هم اكنون نیز از پزشكی هسته ای با اطمینان بسیار بالایی، در درمان، تشخیص و پیگیری روند درمان بیماری ها استفاده می گردد. وقایع مهم و مؤثر بر رشد پزشكی هسته ای در ادامه آورده شده است.

1896: هنری بكرل (Henri Becquerel)اشعه ساطع شده از اورانیوم را كشف كرد.

1897: ماری كوری (Marie Curie) این تابش را رادیواكتیویته نامید.

1901: هنری الكساندر دانلوس (Henri Alexander Danlos) و یوگن بلاچ(Eugene Bloch) ، رادیوم را در تماس با ناراحتی پوستی توبركولوز قرار دادند.

1903: الكساندر گراهامبل (Alexander Graham Bell) جایگذاری منبع اورانیوم در داخل و یا نزدیكی بافت تومورال را پیشنهاد کرد

1913: فردریك پروسچر (Frederick Proescher) برای اولین بار مطالعه درمان بیماری های مختلف را توسط تزریق وریدی اورانیوم بنیان نهاد.

1924: جرج هوسی (Georg Hevesy)، كریستینسن (Christiansen)و لومهولت (Lomholt)، اولین ردیاب رادیواكتیو را بر روی حیوانات آزمایش نمودند.

1936: جان لارنس (John Lawrence)، اولین كاربرد كلینیكی رادیونوكلوئیدهای خاص را در درمان لوسمی بنیان نهاد.

1940: راكفلر (Rockefeller) اولین سیكلوترون را جهت تولید رادیوایزوتوپ های ویژه پزشكی در دانشگاه واشنگتن اختصاص داد.

1946: ساموئل سدلین (Samuel Seidlin)، لئو مارینلی (Leo Marinelli)و الینور اشری (Eleanor Oshry)، یك بیمار با سرطان تیروئید را با I-131 درمان كردند.

1947: بندیكت كاسن (Benedict Cassen)یُد رادیواكتیو را جهت تشخیص و افتراق ندول های بدخیم و خوش خیم تیروئید بكار برد.

1951: سازمان دارو و غذای آمریكا (FDA) استفاده از I-131 را برای بیماری های تیروئید تأیید کرد. این اولین مصوبه FDA در رابطه با رادیو ایزوتوپ ها بود.

1954: دیوید كول (David Kuhl)یك سیستم ثبت فوتونی را برای اسكن رادیونوكلئیدها اختراع كرد. این پیشرفت، پزشكی هسته ای را هم جهت با رادیولوژی به سمت پیشرفت های بیشتر هدایت نمود.

1962: دیوید كول (David Kuhl) بازسازی تصاویر توموگرافی نشر شده را ابداع نمود. بعدها این روش SPECT/PET نام گرفت. تعمیم این روش در رادیولوژی همان CT می باشد.

1963: FDA، تنظیم ملزومات و قوانین داروهای جدید مرتبط با رادیو داروها را به سازمان انرژی اتمی واگذار کرد.

1970: FDA، اعلام نمود كه با توجه به كاربردهای این مواد، رادیو داروها را می توان با عنوان دارو خطاب کرد.

1971: سازمان پزشكی آمریكا، پزشكی هسته ای را به عنوان یكی از شاخه های طب، به رسمیت شناخت.

1973: ویلیام استراس (William Strauss)، تست ورزش را به عنوان اسكن میوكارد معرفی کرد.

1976: جان كیز (John Keyes)اولین دوربین SPECT را طراحی نمود و رونالد جازاك اولین هد دوربین SPECT را طراحی كرد.

1981: مچ(Mach) از مواد رادیواكتیو جهت تصویربرداری از تومورها استفاده کرد.

1982: استیو لارسون (Steve Larson) و جف كاراسكوایلو (Jeff Carrasquillo)بیماران سرطانی ملانومای بدخیم را تحت درمان قرار دادند.

1989: FDA، اولین رادیو داروی پوزیترون را جهت تصویربرداری پرفیوژن ملانوما تصویب نمود.

1992: FDA، اولین رادیو داروی آنتی بادی را جهت تصویربرداری از تومور تصویب كرد.